Je werkdag zit erop. Tenminste, officieel.

Je klapt je laptop dicht, stapt in de auto of loopt naar beneden. Maar van binnen voelt het niet alsof je klaar bent.

Je hoofd draait nog door met gesprekken die blijven hangen, e-mails die morgen weer op je wachten en mensen die iets van je nodig hebben.

En thuis begint het volgende deel van de dag: er moet gekookt worden, je kind wil iets vertellen, je partner vraagt hoe je dag was en er nog een tas worden ingepakt voor morgen.  

Voor je het weet is de dag voorbij en jij? Jij telt af tot je naar bed mag. Niet één keertje, steeds vaker. Want eigenlijk ben je moe. Je vermoeidheid verdwijnt niet na een goede nacht slapen en als je 's ochtends word, hoop je dat je je vandaag iets beter voelt.

Waarbij alles nog net lukt, maar meer moeite kost dan vroeger. Je blijft doorgaan, omdat er geen andere keuze lijkt.

Totdat je merkt dat je steeds minder energie overhoudt voor de dingen die juist belangrijk voor je zijn: je gezin, je vrienden en familie, laat staan voor jezelf. 

En ergens weet je dat er iets moet veranderen, omdat je niet wilt wachten tot je lichaam voor jou beslist.

Je hoeft niet nóg harder je best te doen.

Je hoeft alleen te begrijpen waarom je energie steeds verder wegzakt en wat je kunt doen om die weer terug te krijgen.