Je ziet dagelijks de signalen van overbelasting bij anderen. Je weet precies wanneer iemand tegen zijn grens aanloopt. Juist daarom vertel je jezelf dat het bij jou wel meevalt.

Je bent niet ziek, daar hebt je geen tijd voor. Je gaat gewoon naar je werk. Je doet wat er van je gevraagd wordt. Alleen als je eerlijk bent, merk je dat dingen die vroeger vanzelf gingen steeds meer moeite kosten.

Je bent sneller leeg aan het einde van de dag.  Je concentratie is minder scherp.  Je hebt minder energie voor de mensen die je lief zijn. Zelfs na een weekend of vakantie voel je je niet echt opgeladen.

Toch ga je door. Omdat je denkt dat het vanzelf beter wordt. Dat je gewoon een drukke periode hebt. Dat je beter moet plannen en gezonder moet eten. 

Wat als dit langzaam je nieuwe normaal aan het worden is?

Dat is precies waar veel vrouwen blijven hangen. Niet ziek genoeg om te stoppen en ook niet fit genoeg om zich echt goed te voelen. Misschien is dat de vraag die je jezelf mag stellen: Wat als dit niet tijdelijk is?

Want hoe langer je wacht, hoe normaler het gaat voelen.

Veel vrouwen komen pas in actie als hun lichaam ze dwingt om te stoppen. Wanneer werken niet meer lukt en als ze zich ziek moeten melden.
Als zelfs een weekend of vakantie niet meer helpt.

Dat moment hoeft niet eerst te komen. Je hoeft niet eerst uit te vallen voordat je iets mag veranderen.

Want hoe zou het zijn als...

• je weer wakker wordt zonder direct te denken aan alles wat moet gebeuren?
• je na een werkdag nog puf hebt om iets leuks te doen?
• je een vrije avond hebt zonder dat je hoofd nog op kantoor is?  
• Of als je eindelijk stopt met jezelf afvragen wanneer het weer beter wordt?

Dat is waar we samen aan werken.

Je doet al genoeg. Daarom kijken we niet naar wat je er nog bij kunt doen, maar naar wat je anders kunt doen zodat je meer ruimte en energie overhoudt.