Je ziet dagelijks de verzuimcijfers van de organisatie.  Je weet precies wanneer een medewerker tegen de grens aanloopt. Juist daarom vertel je jezelf dat het bij jou wel meevalt. Je hebt een goede baan en een gezond gezin, dus je vindt dat je niet mag klagen. Je vergelijkt jouw agenda met die van anderen en concludeert: "Ik moet niet zeuren, ik doe gewoon mijn werk." Want anderen doen dit ook en je hebt simpelweg geen tijd om stil te staan. 

Dus je draait momenteel volledig op karakter. Je bent niet ziek en je meldt je niet af.  Je doet wat er van je gevraagd wordt, maar de scherpte is weg.  Je bent sneller leeg aan het eind van de dag en opladen… lukt eigenlijk niet echt meer, zelfs als je op vakantie bent geweest. 

Dat is precies het punt waarop veel vrouwen blijven hangen.

Niet ziek genoeg om te stoppen, maar ook niet energiek genoeg om echt verder te gaan.

Je denkt waarschijnlijk:

“Ik moet gewoon even beter plannen.”
“Misschien moet ik wat gezonder eten.”
“Het wordt vanzelf rustiger.”

Dit wordt niet vanzelf beter en harder je best doen gaat dit niet oplossen

Want dit is geen ‘drukke periode’ meer. Dit is hoe jouw nieuwe normaal aan het worden is.

En zolang je dit blijft wegwuiven als “het hoort erbij”… blijf je moe, blijf je op karakter draaien en raak je steeds verder verwijderd van hoe je je eigenlijk wil voelen. 

Je negeert momenteel de feiten van je eigen situatie en dat is meestal het punt waarop het echt misgaat. Hoe lang ga je dit nog zo volhouden?