Je wordt moe wakker, terwijl je op tijd naar bed bent gegaan. Om drie uur lig je alweer te piekeren over je werk. Wanneer de wekker gaat, druk je drie keer op snooze. Je werkdag moet nog beginnen, maar je bent nu al moe. 

Op je werk ben je ni

et meer zo scherp als vroeger. Je leest dezelfde e-mail drie keer, vergeet waar je mee bezig was en controleert je werk vaker omdat je bang bent fouten te maken. Je vraagt je af of collega's inmiddels ook merken dat je niet meer zo scherp bent. Terwijl jij altijd degene was die alles onder controle had. 

Op je werk houd je je groot, maar thuis heb je een kort lontje. Je partner stelt een gewone vraag en je reageert geïrriteerd. Je kinderen willen iets vertellen, maar je hebt nauwelijks geduld om te luisteren. Later voel je je schuldig. Want je wilt helemaal niet die moeder of partner zijn die voortdurend moe en prikkelbaar is.

Je zegt steeds vaker leuke dingen af omdat je te moe bent. Een etentje met vriendinnen, sporten of iets ondernemen met je gezin. Je wilt best, maar kunt de energie niet opbrengen. Dus beland je opnieuw op de bank, terwijl je vroeger juist degene was die graag plannen maakte. Je vraagt je af waar die energieke, gezellige vrouw is gebleven.

Je wilt vooruit in je carrière, maar begint aan jezelf te twijfelen. Je houdt van je werk en wilt jezelf blijven ontwikkelen. Misschien komt er een interessante functie voorbij. Vroeger zou je meteen enthousiast zijn geworden. Nu denk je vooral: als ik mijn huidige werk al nauwelijks aankan, hoe moet dat dan met nog meer verantwoordelijkheid?